Hetzelfde lagedrukgebied ten westen van Ierland dat het warme weer naar Nederland stuwde, zorgt hier al een paar dagen voor een harde zuidenwind. We liggen verwaaid en we maken tochten per fiets, lopend en met de bus om de Orkneys te verkennen. En als je dat doet duik je vanzelf de geschiedenis in.

Allereerst zijn daar de neolithische monumenten, waaronder de Ring of Brodgar en het opgegraven dorp Skara Brae, dat een uniek beeld geeft in het leven van 5000 jaar geleden.

Niet minder boeiend is de recente geschiedenis van Scapa Flow, waar Gerard M. in zijn reactie op het vorige blog reeds aandacht voor vroeg.
Scapa Flow is een door de Orkney-eilanden omringde baai waar oorlogsschepen eeuwenlang beschutting zochten. Na het einde van de Eerste Wereldoorlog, nadat een staakt-het-vuren was overeengekomen en in afwachting van de uitkomst van ‘Versailles’, was het de ankerplaats van de op dat moment machtigste vloot ter wereld, de Duitse Hochseeflotte.
Door een nieuwsbericht in de Times dat ten onrechte meldde dat de vredesbesprekingen in Versailles mislukt waren, concludeerde het Duitse opperbevel dat de Britten de Duitse vloot weldra tot volledige overgave zouden dwingen. Om dit voor te zijn besloot schout-bij-nacht Ludwig von Reuter daarop om de vloot van 74 oorlogsbodems tot zinken te brengen.
21 juni 1919 verdween 500.000 ton staal de diepte in van Scapa Flow.

We lezen de geschiedenis in detail en bezoeken het schitterende museum van Stromness, waar naast de memorabilia van Scapa Flow een ratjetoe staat uitgestald van koloniale trofeeën en natuurhistorische collecties. Een museum dat zelf een ontdekkingsreis biedt, precies zoals een museum moet zijn.

Vanavond komt Rosko aan boord. De wind is geluwd en morgenvroeg, donderdag, gooien we de trossen los. We zijn van plan om in een paar etappes langs de Britse oostkust naar het zuiden af te zakken, zodat we, wanneer de wind  naar het westen ruimt, de oversteek naar Nederland kunnen maken met een te bezeilen koers.