Vrijdagochtend 5:15 aangemeerd in Tromsø. Mooie finale van de eerste etappe van de CAT2015.
Nu eerst bijslapen. Uitgebreid verslag volgt.

Bij deze:
Na aankomst in Andenes werden we ’s-ochtends vroeg gewekt doordat de vissersboot waaraan we vastlagen vertrok, waarna we verhaalden naar de kop van een drijvende steiger.
Een zeehond bleef de hele dag posten voor de visafslag. Het aanhouden van een willekeurige auto om te vragen naar de dichtstbijzijnde koffietent leidde tot een mooie sightseeing-tour van een zekere Inge-Johanna door Andenes en omgeving, onder meer naar de oudste (precambrische?) gesteenten van Scandinavié.
De volgende dag op de motor 15 zeemijl recht tegen de nog altijd harde wind naar het noordwesten gevaren. Zoals te zien als je inzoomt op de Google Earth kaart op de position-pagina, ligt de drop-off van het continentale plat naar de diepzee hier vlak voor de kust. Doordat het diepe water omhoog wordt gestuwd en mineralen naar het licht brengt, is de zee hier rijk aan vis en… walvissen. Vanuit Andenes worden whale-safari’s georganiseerd, waarbij vooral potvissen worden waargenomen. Mannelijke potvissen dan, want vrouwtjes verblijven alleen in warmere streken.
We hebben de 1000 m dieptelijn circa 40 zeemijlen naar het noordoosten afgezeild, maar helaas geen enkele spuiter of staartvin gezien. De zee was waarschijnlijk te ‘choppy’ om walvissen te kunnen ontdekken. Dat de whale-safariboten niet uitvoeren, was al geen goed voorteken.

Donderdagnacht om het eiland Senja gezeild, op de kluiver met wind en hagelbuien in de rug. De zon gaat op deze breedte en datum niet onder, maar door het overwegend donkergrijze wolkendek hebben we nog geen middernachtzon gezien.
’s Ochtends aangemeerd in Tromsø op een prachtige plekje in het centrum van deze leuke stad.

Vandaag, zaterdag, werd hier een soort HT gehouden, de Havn-Tromsø roeisloepenrace. Een twintigtal ludiek uitgedoste roeiteams roeiden om beurten in twee sloepen de respectabele afstand van maar liefst 300 meter!

Bij toeval kwamen we vanmiddag terecht in een prachtige klassieke filmzaal, verscholen achter een trendy café, Verdensteatret, waar net een documentaire met paneldiscussie begon over oliewinning en klimaatverandering. Veel religieus geïnspireerd moralisme over Moeder Aarde maar toch ook een prima no-nonsense verhaal van Kim Holmén, internationaal directeur van het vermaarde Norwegian Polar Institute.

Dank allemaal voor jullie enthousiaste reacties. Hartstikke leuk om te lezen.