• Zilt

Cachalot Arctic Tour in Zilt Magazine

In het mooie en gratis digitale tijdschrift Zilt Magazine is het verhaal van de Cachalot Arctic Tour in twee delen verschenen, in Zilt 115 van oktober en Zilt 116 van november.

By |November 25th, 2015|1 Comment
  • vanuit de mast

Grand Finale

De laatste etappe van de Cachalot Arctic Tour CAT2015 levert een aaneenschakeling van lichtshows op.
De avond voor ons vertrek schittert de lucht boven Holy Island door een overweldigend vuurwerk, afgestoken ter ere van een bruiloftsfeest. Maandagochtend wordt de zonsopkomst voorafgegaan door een helder oplichtende ‘green flash’. Dinsdagavond zien we een gloedvolle zonsondergang en tegelijkertijd daar recht tegenover een imposante, maximaal hoge regenboog. ‘s Nachts wordt de hemel doorkliefd door de vallende sterren van de Perseïden en licht ons kielzog op door het zeevonk Noctiluca scintillans. Als finale worden we bij de aanloop naar de Waddenzee omringd door een disco van knipperende witte, gele, groene en rode lichten, in welke wirwar van tonnen, windturbines en platforms we de juiste koers uitstippelen.

We hebben de driehonderd zeemijlen van Holy Island naar Lauwersoog grotendeels met vol tuig kunnen bezeilen.
Een vrouwtje postduif liftte met ons mee tot aan de Doggersbank waar, eenmaal opgeschrikt door een passerende torenvalk, zij uitgerust en volgevreten in zuidelijke richting het luchtruim koos.

Woensdagochtend leggen we om 06:30 uur aan in de buitenhaven van Lauwersoog. We maken schoonschip en om tien uur laten we ons schutten door de Robbegatssluis.
Met gejuich en champagne worden we onthaald door familie en vrienden. Partners en gezinnen worden innig herenigd.

Een fantastisch mooie reis van 81 dagen en 4525 afgelegde zeemijlen komt tot een einde.
Een uiterst succesvolle reis ook omdat we zonder ongelukken ons ambitieuze reisschema volgens plan hebben kunnen uitvoeren.
En wat een unieke avonturen in de meest pure natuur.

Hartelijk dank crew-leden Erik-Jan, Dick, Chris, Else, Erik, Koen en Rosko. Wat een voorrecht om met je beste vrienden zo’n reis te kunnen maken.
Dank aan allen die via dit blog en via de mail onze reis hebben ondersteund met hun enthousiaste commentaren en inlevende betrokkenheid. Heerlijk hartverwarmend.

De reis is ten einde maar zo niet deze website. Ik zal het logblog her en der redigeren en aanvullen en van meer foto’s en filmpjes voorzien. Voor zeilers die een soortgelijke tocht overwegen zal ik op een aparte pagina een technisch-nautische evaluatie van de reis toevoegen. Daarnaast zal ik verslag doen van het project ‘SailsForWhales’, dat beoogt om zeilers met behulp van hydrofoons gegevens over het voorkomen van walvissen te laten verzamelen.

Blijf dus welkom op deze website, www.sy-cachalot.nl

Gegroet, Herman

By |August 13th, 2015|6 Comments
  • Holy Island

Holy Island

We zijn van de Orkneys in twee dagen naar Holy Island gevaren, een eiland in een mooi waddengebiedje met een oud kasteel op een heuveltop, net over de grens Schotland-Engeland. Vanwege de nog altijd zuidelijke wind hebben we het grootste deel van de 240 zeemijl de motor bij moeten zetten. Onderweg zagen we dwergvinvis (Minky whale) en bruinvis.
Rosko ontpopte zich als onze beste waarnemer.
Rond onze ankerplek komen veel grijze zeehonden onze boot bewonderen.

We hadden het plan om verder de Engelse kust af te zakken en vanaf Scarborough de oversteek naar Nederland te maken, maar omdat we de komende twee dagen op goede wind kunnen rekenen hebben we net besloten om de oversteek morgenvroeg, zondag, vanaf hier te maken.

Verwachte aankomst Lauwersoog: woensdagochtend om 10:00 uur.

 

By |August 8th, 2015|9 Comments
  • Ring of Brodgar

Verwaaid in Scapa Flow

Hetzelfde lagedrukgebied ten westen van Ierland dat het warme weer naar Nederland stuwde, zorgt hier al een paar dagen voor een harde zuidenwind. We liggen verwaaid en we maken tochten per fiets, lopend en met de bus om de Orkneys te verkennen. En als je dat doet duik je vanzelf de geschiedenis in.

Allereerst zijn daar de neolithische monumenten, waaronder de Ring of Brodgar en het opgegraven dorp Skara Brae, dat een uniek beeld geeft in het leven van 5000 jaar geleden.

Niet minder boeiend is de recente geschiedenis van Scapa Flow, waar Gerard M. in zijn reactie op het vorige blog reeds aandacht voor vroeg.
Scapa Flow is een door de Orkney-eilanden omringde baai waar oorlogsschepen eeuwenlang beschutting zochten. Na het einde van de Eerste Wereldoorlog, nadat een staakt-het-vuren was overeengekomen en in afwachting van de uitkomst van ‘Versailles’, was het de ankerplaats van de op dat moment machtigste vloot ter wereld, de Duitse Hochseeflotte.
Door een nieuwsbericht in de Times dat ten onrechte meldde dat de vredesbesprekingen in Versailles mislukt waren, concludeerde het Duitse opperbevel dat de Britten de Duitse vloot weldra tot volledige overgave zouden dwingen. Om dit voor te zijn besloot schout-bij-nacht Ludwig von Reuter daarop om de vloot van 74 oorlogsbodems tot zinken te brengen.
21 juni 1919 verdween 500.000 ton staal de diepte in van Scapa Flow.

We lezen de geschiedenis in detail en bezoeken het schitterende museum van Stromness, waar naast de memorabilia van Scapa Flow een ratjetoe staat uitgestald van koloniale trofeeën en natuurhistorische collecties. Een museum dat zelf een ontdekkingsreis biedt, precies zoals een museum moet zijn.

Vanavond komt Rosko aan boord. De wind is geluwd en morgenvroeg, donderdag, gooien we de trossen los. We zijn van plan om in een paar etappes langs de Britse oostkust naar het zuiden af te zakken, zodat we, wanneer de wind  naar het westen ruimt, de oversteek naar Nederland kunnen maken met een te bezeilen koers.

By |August 5th, 2015|1 Comment
  • grienden vanaf boot

Pilots to the Orkneys

Met enige weemoed verlaten we Tørshavn en in de donker wordende nacht, met de volle maan verscholen achter het wolkendek, zien we de zuidelijke eilanden van de Faeröer aan stuurboord verdwijnen. De ons voorspelde wind in de rug blijkt dermate zwak dat de motor er bij moet om enige voortgang te maken. De golven dempen in de loop van de nacht wat uit en het schip rolt minder heftig heen en weer. Koen raakt definitief ingeslingerd, draait de wachtjes van vier uur volop mee en haalt de gemiste maaltijden driedubbel in.

Halverwege steken we het diepe Faroe-Shetland-Channel over en komen we terecht in een school foeragerende grienden (pilot whales). In groepjes van twee tot vier dieren, jong en oud bij elkaar, duiken ze alle richtingen op. De forse tandwalvissen zijn duidelijk druk aan het jagen en voor ons schip hebben ze nauwelijks aandacht. Even later zien we op afstand ook nog een paar dolfijntjes met grote snelheid door de golven schieten, waarschijnlijk de gewone dolfijn Delphinus delphis.

Na anderhalve dag varen doemen vrijdagochtend de Orkneys aan de horizon op. Met het laatste staartje van de vloedstroom mee varen we tussen de eilanden en skerries door naar de hoofdstad Kirkwall, waar we aanmeren aan de drijvende steiger van de marina.

We zullen een aantal dagen op de Orkneys doorbrengen, in afwachting van goede wind en natuurlijk ook in afwachting van het rendez-vous met Rosko komende woensdag.

Zaterdag 1 augustus. We maken schoonschip en repareren een haperende buitenboordmotor en een lekkende koelwaterpomp. Voor de haven worden zeilwedstrijden gehouden met mooi gelijnde Orkney-jollen. We sjouwen door de steegjes van Kirkwall en voor de 12e eeuwse kathedraal zijn we getuige van een optreden van de Kirkwall City Pipe Band. We zijn in Schotland en eten fish and chips.

By |August 1st, 2015|5 Comments
  • Koen en Erik

Faeröer

Nadat we Jill en Willemijn zondagochtend hebben uitgezoend en uitgezwaaid maken we ons klaar voor de  oversteek van 300 zeemijlen naar de Faeröer. Eenmaal buiten de fjord van Seydisfjördur verdwijnt de zon achter de wolken en neemt de wind toe.
De golven bouwen zich op en met uiteindelijk twee riffen in het grootzeil  maken we met ruime wind een snelheid van ca. zes knopen. Koen worstelt met de deining en kleurt wat grauw. Na een etmaal schommelen neemt zijn zeeziekte wat af en wordt de Gopro-camera op alle denkbare posities gemonteerd. Met nog honderd zeemijl voor de boeg houdt de autopilot er mee op en gaan we noodgedwongen over op het beurtelings sturen met de hand. Onderweg zien naast de altijd aanwezige Noordse stormvogels ook voor het eerst weer Jan van Genten. Zeezoogdieren laten zich helaas niet zien in de onrustige zee.

Met de Faeröer in zicht breekt de zon door. We duiken met de golven in de rug vanuit het noorden de zeestraat in tussen de eilanden Vagar en Streymoy. Links en rechts steile rotswanden en grashellingen waarop schapen zich in evenwicht weten te houden. Op enkele huisjes na ziet het land er kaal en verlaten uit.

Dinsdagavond maken we onze entree in het hoofdstadje Tórshavn en vallen we met onze neus in de boter. Het is de nationale feestdag en de hele Faroëse bevolking van 50.000 zielen blijkt zich in Tórshavn te hebben verzameld. In de overvolle haven vinden we met veel geluk nog een open gevallen plekje omdat  vlak voor onze binnenkomst een Frans jacht vertrekt. Op de kade wordt gedanst en muziek gemaakt, er spelen bandjes en er is een heuse kermis. Het valt ons op hoeveel tieners en kleine kinderen er wel niet rondlopen. We voegen ons in de mêlee.

Woensdag repareren we de autopilot, simpelweg door het opnieuw inschakelen van een achter een paneel verborgen automatische zekering.
Bij het raadplegen van de gribfiles en de synoptische kaarten zien we dat er vanaf zaterdag veel wind vanuit het zuiden wordt verwacht, waardoor we besluiten vanmiddag alweer te vertrekken richting Orkneys.

Maar niet zonder eerst het stadje verder te verkennen. Bij het oude parlementsgebouw, omringd door houten huisjes met grasdaken, zingt een koor van circa honderdvijftig in klederdracht gestoken mannen en vrouwen meerstemmige Faroëse liederen. We genieten van de muziek en de mooie mensen, maar ook van de traditionele saamhorigheid die deze eilandgemeenschap uitstraalt. Zo geïsoleerd als de Faeröer zijn (semi-autonoom deel van Denemarken en op internet verguisd vanwege de bloederige drijfjachten op grienden), we krijgen allesbehalve de indruk van een wegkwijnende rurale randcultuur. De Faeröer blijkt alive and kicking.

De havenmeester en de douane zijn blijkbaar ook aan het feesten want ondanks onze goede wil lukt het niet om in en uit te klaren en de havengelden te voldoen.
De trossen gaan los… nieuwe horizonten tegemoet.

 

By |July 29th, 2015|3 Comments
  • lupine

IJsland

Woensdagochtend hebben we afgemeerd aan een autobanden-kade in Seydisfjördur aan het eind van een fjord aan de oostkust van IJsland.
We maken schoonschip en donderdagochtend vertrekken Else en Chris. Anderhalve maand hebben we samen opgetrokken en gebivakkeerd op  enkele vierkante meters en altijd was de stemming goed en de samenwerking fantastisch. Good friends.

Nu enkele dagen op mezelf en kleine reparaties aan de boot gedaan. Vrijdag een autootje gehuurd en de hoogvlakte verkend tot aan de bovenloop van de enorme Vatnajökull-gletsjer. Basalt, meertjes, wilde beekjes, mist, mos en schapen. Af en toe duikt er een paartje wilde zwanen uit de mist op. In de dalen kleuren de hellingen paarsblauw van de bloeiende lupines.
Pal naast de boot is een feesttent neergezet waar  ‘s avonds een prima bluesband speelt en de dorpelingen barbecueën.

Vandaag, zaterdag 25 juli.
Met de wifi in de koffieshop van het nabijgelegen benzinestation werk ik de site bij. Foto’s toegevoegd aan eerdere blogs. Het blog over Jan Mayen dat ik via satelliettelefoon had gestuurd was helaas niet geüpload en heb ik er alsnog tussengezet.

Dank jullie allemaal voor jullie ontzettend fijne reacties. Heerlijk om te lezen.

Na dagen bewolkt weer is de zon vandaag volop doorgebroken.
Ieder moment kunnen Willemijn, Jill, Erik en Koen komen aanrijden.
Ahhh… Daar komen ze net aan.

By |July 25th, 2015|8 Comments
  • golven else
  • DCIM100GOPROGOPR0142.

Fair winds and following seas

We verlaten Jan Mayen, nog altijd gehuld in turbulente mistflarden waartussen soms een fel oplichtende zonnestraal. Ons werd verteld dat de airstrip in de zomermaanden niet kan worden gebruikt vanwegde de Karman-winden, spiraalvormige wervels die vanaf het eiland over tientallen kilometers door de atmosfeer worden getrokken.

Op open zee neemt de wind gestaag toe. We zeilen op een half-ingerolde kluiver en noteren windvlagen van meer dan 30 knopen. Dat is windkracht zeven is in plaats van de ons voorspelde windkracht vijf. De zee bouwt zich op en zware golven van vier meter tillen ons bootje op en rollen onder ons door. Alles wat niet vast staat slingert door het schip. Wanneer een breker dwars in komt en tegen de scheepswand dreunt vliegen de net afgepaste kopjes rijst door de kajuit. We zijn een notendopje in de oceaan maar het schip gedraagt zich geweldig en we twijfelen geen moment aan haar zeewaardigheid. Vanaf de boeg maken we spectaculaire filmpjes.

Zaterdagavond wordt de wind wat stabieler en worden de golven langer. De kluiver rollen we helemaal uit. Om middernacht zingen we voor de verjaardag van Else. The Boxer van Simon & Garfunkel schalt over het scheepsdek.
Eigenlijk hadden we rond Jan Mayen wel ontmoetingen met dolfijnen en walvissen verwacht, maar waarschijnlijk mede door de onstuimige zee laten ze zich niet zien. Alleen Else ziet een zwart lijf met bolle kop en een spitse snuit boven het water komen. Dat moet wel een Butskop zijn geweest: grote diep duikende dolfijnen. Ik wou dat ik ook jarig was..

Naarmate we de 360 mijlen naar IJsland aftellen neemt de wind af en komt de zee tot bedaren. We draaien onze wachtjes in het grijze tijd- en ruimteloze niets. Gelukkig zijn we met onze ‘sailors companions’, de Noordse stormvogels waarvan er altijd wel een paar rond de boot cirkelen. Ze scheren met hun vleugeltoppen rakelings over de golven, draaien tegen de wind in omhoog en doen fly-by’s langs het schip. We verbeelden het ons niet: ze kijken je echt aan.

Dinsdagochtend zien we voor het eerst de zon opkomen. We passeren de poolcirkel, hijsen de gennaker en kabbelen verder naar IJsland.

By |July 21st, 2015|8 Comments
  • JM boot

Jan Mayen

Nadat we dichterbij Jan Mayen kwamen verdween de contour van de vulkaan Beerenberg en belanden we in spectaculair turbulent weer. Plotsklaps opstekende valwinden opstekende wisselden af met onheilspellende windstiltes. Tussen de mistflarden ontwaarden we grillige zwarte rotsen en groenbemoste berghellingen. De gletsjers dampten in fel zonlicht. Na vijf dagen op zee hadden we het gevoel dat we een nieuwe planeet ontdekten.

We ankeren in de beschutte baai Båtvika aan de zuidoostzijde van het langgerekte eiland. Na eerst wat te hebben bijgeslapen varen we met de Zodiac het lavasstrand op en lopen we de paar honderd meter naar het militair en meteorologisch station. Twee Nederlandse kanonnen sieren het pleintje tussen de legerbarakken. Volgens protocol melden we ons aan bij de commander, die ons vertelt dat we het derde jacht zijn dat dit jaar Jan Mayen bezoekt. Bij het afstempelen van de paspoorten wordt ons medegedeeld dat we geacht worden binnen 24 uur weer te vertrekken. Uiteindelijk wordt de soep niet zo heet gedronken en worden we allerhartelijkst ontvangen. We nemen een heerlijke douche en krijgen een rondleiding door het meteorologisch station. Er werken 22 mensen op het eiland. Naast de meteorologische functie en als grondstation voor Galilei- en Egnos satellieten blijkt Jan Mayen zo te zien ook een militair inlichtingenstation te zijn waar ze niet teveel pottenkijkers willen hebben.
Op het moment dat voor ons de sauna wordt aangezet, kiezen we er voor om de ons gegunde tijd te besteden aan de verkenning van het eiland. In de nacht van vrijdag op zaterdag maken we een voettocht van zeven uur. Via een sintelpad steken we het eiland over naar de baai Kvalrossbukta waar Nederlanders in de zeventiende eeuw een walvisstation exploreerden. We zien uit een afkalvende wal de laatste resten cultuurhistorie in de vorm van vloerdelen en wat resten baksteen. Uit een halfvergane plank haal ik een gesmede vierkante spijker; cadeautje voor Else die zondag jarig is.

In de baai liggen reusachtige schedels en kaakbotten van de Groenlandse walvissen die hier ooit massaal zijn afgeslacht. Op een heuvel vinden we grafmonumenten van omgekomen landgenoten. Ongelofelijk om te beseffen onder welke barre omstandigheden destijds op de Groenlandse walvissen werd gejaagd. Volgens Hacquebord van het Groningse Arctisch Centrum was de walvisvaart ook nog eens allerminst lucratief.

Voor de terugweg naar onze ankerplaats besluiten we cross-country door te steken. We belanden in een ongenaakbare wereld van lavaformaties die rauw contrasteren met zachtgroene mostapijten van meer dan een halve meter dik. Het is mistig en er staat een gure wind. Grote jagers cirkelen om ons heen en maken duikvluchten boven onze hoofden. Aan de andere kant van de heuvelrug volgen we een dal naar de kust, maar we komen veel noordelijker uit dan gedacht. Mijn handheld GPS maar is stom genoeg aan boord blijven liggen. Uiteindelijk bereiken we onze baai en zien we de Cachalot rotsvast aan zijn anker liggen. Afgepeigerd, maar ontzettend voldaan over onze woeste tocht, maken we wat gehaktballetjes warm en zijgen we in een diepe slaap. De 24 uur die we van de commander kregen voor ons verblijf rekken we op tot 36 uur.

Zaterdag om 17:45 lichten we ons anker. Als het goed is vliegen we met de wind in de rug in een paar dagen naar IJsland.

By |July 18th, 2015|0 Comments
  • haze

Land in zicht

Na drie dagen pruttelen door een grijze stille lucht over een even grijze gladde zee, waarbij we geen enkel schip zijn tegengekomen, is het weer afgelopen nacht eindelijk omgeslagen. De wind steekt op, de zon breekt door en water en lucht krijgen weer kleur. De motor is uit, we zeilen weer. Op gennaker en bezaan varen we met wind NNW 5 Beaufort een ruime zuidwestelijke koers. In de middag knapt de val van de gennaker boven in de mast en het honderd vierkante meter blauwgroene zeildoek belandt naast de boot in zee. We trekken de gennaker onder de kiel door naar loef en staan verbaasd hoe snel we de enorme lap weer aan boord hebben en in de zeilzak hebben opgeborgen. Gelukkig hebben we geen schade, afgezien dan van de gennakerval zelf, die een metertje korter zal moeten worden. Maar waardoor is die dikke val doorgeschavield? Dat wordt weer klimmen in de mast.

Vanmiddag 16 juli om 16:10 roept Else vanuit de kuip: Land in zicht!. In het heiige tegenlicht zien we ver weg de contour van de Beerenberg opdoemen, de besneeuwde vulkaan die vanaf de zeebodem oprijst en het het eiland Jan Mayen vormt. We hopen dat de mist en regen waar Jan Mayen zo berucht om is, wegblijven.

Op deze breedte hebben gaat de zon nog steeds niet onder, maar langzaam bemerken we iets dat we in weken niet hebben meegemaakt, .. dat het avond wordt.
Met vijf knopen deinen we op kluiver en bezaan in de richting van het afgelegen eiland. Hmm… er doemen laag hangende wolken op.

By |July 16th, 2015|5 Comments
  • potvis a

“Cachalot meets cachalot”

Inmiddels varen we voor de derde dag over de Groenlandse Zee volgense de korste lijn (grootcirkel) van Spitsbergen naar Jan Mayen.

Met ons drieën hebben we een ritme van achtereenvolgens vier uur slaap, vier uur stand-by en vier uur wacht. De zeekoeten, papegaaiduikers en kleine alken hebben we achter ons gelaten. Een
enkele keer worden we nog bezocht door een paar drieteenmeeuwen, altijd begeleid door een middelste jager, maar inmiddels, 250-300 zeemijl vanaf land, midden in de driehoek Spitsbergen-Jan Mayen-Groenland, blijven alleen de Noordse stormvogels ons trouw. Net als de afgelopen weken staat er nog steeds geen wind. De zee is rimpelloos op een lichte deining. We zijn blij met onze halve ton diesel in de tanks en ronken bij laag toerental met een snelheid van 5 knopen door een onaardse wereld. Afstanden tot de horizon zijn niet te schatten en vaak is er helemaal geen kim tussen de tinten grijs te onderscheiden. Onze sonar kan de zeebodem allang niet meer peilen, maar volgens de kaarten hebben we meer dan drie kilometer water onder de kiel.

Dan wordt er vanuit de kuip geroepen: ‘blooowww’. We verleggen de koers en liggen even later langszij een enorme potvis die met luid geblaas en gesproei diep ademhaalt. We leggen de motor stil. Zijn spuitgat zien we duidelijk linksvoor op de kop als een een groot ventiel open en dicht gaan. Dan zwemt hij op ons toe, maar vlak voordat hij ons ramt kromt hij zijn rug, heft zijn dikke rafelige staart boven het water uit en duikt hij naar de diepzee.

Het lag al op mijn lippen, maar nu is het een feit: “Cachalot meets cachalot”.

Dinsdagavond om 23:15 passeren we de Greenwich-meridiaan, wat we vieren met een toost, de voordracht een gelegenheidsgedichtje en tot nullen bewerkte stroopwafels.

Het begint te motregenen. De kluiver blijft slap hangen en wordt weer ingerold.
We brommen rustig door en tellen onze mijlen en liters brandstof.

By |July 15th, 2015|5 Comments
  • jump a copy

Bultruggen

Bij gladde zee komen we in een groep bultruggen. Ze springen en klappen met hun vinnen naast de boot. Met de hydrofoon horen we onderwater. [16 juli zichtbaar]

By |July 13th, 2015|1 Comment

Klaar voor de oversteek

Zaterdag 11 juli vieren we Dick zijn verjaardag. Morgenochtend vliegt hij terug naar Nederland en gaan wij, Chris, Else en Herman, beginnen aan de lange oversteek naar IJsland. Circa 600 zeemijlen naar Jan Mayen en dan nog een dikke 300 naar Seydisfjodur. Volgens de weersverwachting krijgen we de komende dagen weinig wind, maar dat zuchtje dat er komt krijgen we wel mee.

Vandaag is met weken vertraging eindelijk de satphone-router aangekomen. Als het nu ook nog lukt om deze te installeren kunnen de berichtjes de komende weer wat langer worden, als er tenminste opwindende zaken te melden zijn. Belangrijkste doel van de router is om goede weerverwachtingen te kunnen downloaden en als dat niet lukt zal Dick ons via sms naar satphone op de hoogte houden van de atmosferische toestand.

By |July 11th, 2015|2 Comments
  • blote billen

Windstilte, zon en plons

Het weer wordt iedere dag mooier en we maken de warmste dagen sinds Lauwersoog mee. Tijd voor een plons in het ijswater voor de Lillihöökgletsjer.
Bij de Richardlagune op het Prins Karls Forland vinden we veel, misschien wel eeuwenoude botresten van walvissen, waaronder wervels als bartafels en reusachtige kaakbeenderen.

Ons verkenning van Spitsbergen zit er bijna op.
Op naar Longyearbyen.

By |July 10th, 2015|6 Comments
  • view

Smeerenburg

Op Smeerenburg zien we de resten van Nederlandse bewoning en de traanovens waar de Groenlandse walvissen (Bowhead whales) in werden gekookt.
Tijdens onze rondwandeling worden we aangevallen door Noordse sterns en ook het paartje Middelste Jager wil ons weg hebben van hun nest.
Ondertussen is ook een poolvosje uit op het verzamelen van eieren. We zien hoe hij zijn eerder verzamelde en in de grond verstopte eitjes weer opzoekt en oppeuzelt.

By |July 10th, 2015|1 Comment
  • walrus roze

Walvissen en walrussen

SMS from 881622492838@msg.iridium.com:
Tussen drijfijs en drop-off zien we minkywhale en.. twee blauwe vinvissen. Magnifique. Nu in Smeerenburg. Nederlandse sporen.
[ op 7-7 doorgekomen ]

Update Longyearbyen, 10 juli.
Foto’s toegevoegd van Blauwe Vinvis en (mogelijk) Gewone Vinvis (zoeken we op).
Daarnaast foto’s van een groepje walrussen bij Smeerenburg op Amsterdameiland. We lagen in een deuk om het gedrag van deze extreem logge, luie dikzakken.

By |July 5th, 2015|1 Comment
  • Ywalrussen op ijs

80º30,536′ Noord.

SMS from 881622492838@msg.iridium.com:
Zigzaggend tussen de steeds dichter wordende massa ijsschotsen en -bergjes bereiken we het noordelijkste punt van onze reis. Baardrobben.
[ op 7-7 doorgekomen ]

Update Longyearbyen, 10 juli.
Foto’s toegevoegd van drijfijs, baardrobben en de toost op het bereiken van ons meest noordelijke positie: 80º30,536′ Noord, 13º41,332’Oost. Vanwege de toenemende dichtheid aan drijfijs wenden we de stevens, maar niet voordat we samen een toost uitbrengen met poolijs ‘on the rocks’. Het ijs smaakt gelukkig zoet.

By |July 4th, 2015|3 Comments
  • ijsbeer 6

IJsbeer

SMS from 881622492838@msg.iridium.com: Daar is ie dan.. soepel, krachtig, machtig. We varen naast hem terwijl hij langs de kust schuivelt. Af en toe kijkt hij ons aan en snuift.
[ op 7-7 doorgekomen ]

Update Longyearbyen, 10 juli:
Foto’s bijgevoegd van de geweldige ijsbeerman die een half uur met ons meeliep terwijl wij dicht onder de kust door voeren. Veel mooier dan een treffen aan land, waarbij we eerst aan onze veiligheid hadden moeten denken in plaats van te genieten van het mooie dier. Later zagen we de beer vanaf onze ankerplek (Worsleyhamna) naar een eiland zwemmen, waarschijnlijk om ganzeneieren te zoeken.

By |July 3rd, 2015|4 Comments

SMS from 881622492838@msg.iridium.com

Via Magdalenafjord naar Hamiltonbukta. Vieren 60 jaar Chris op de mooiste ankerplek tot nu toe tussen gletsjer en vogelklif. Het sneeuwt.
[ op 7-7 doorgekomen ]

By |July 2nd, 2015|1 Comment
  • view 2

Kongsfjorden

Else is opgeknapt (zie vorige bericht) en heeft met Chris een lift geregeld met de charterboot Antigua van Longyearbyen naar Ny Ålesund. We verwachten ze de komende nacht, dinsdag op woensdag, zodat we morgen weer met zijn vieren verenigd verder kunnen trekken.
Ondertussen hebben Dick en ik gisteravond een rondleiding gekregen van Maarten Loonen door het onderzoeksdorp Ny Ålesund en vertelde Maarten schitterende verhalen over zijn brandganzen en Noordse sterns (die met hun schamele 100 gram lichaamsgewicht ieder jaar van Spitsbergen naar Antarctica heen en weer vliegen). Ondertussen zagen we een poolvos zijn ganzen met hun pas uitgekomen kuikens belagen en doken de sterns onder luid gekrijs op onze hoofden.
Vandaag zijn we de Kongsfjorden rond gevaren, voorzichtig door het drijfijs vlak langs de gletsjers. De zon schijnt volop. Door de heldere poollucht lijken de afstanden veel kleiner dan ze in werkelijkheid zijn. Geen echo’s en stilte alom, afgezien dan van het roepen van vogels en het donderend geraas dat soms van een gletsjer afkomt wanneer er een stuk afbreekt.
Naast rendieren hebben we talloze vogels gezien, waaronder dikbekzeekoeten, papegaaiduikers, kleine alken, grote burgemeesters, grote jager en middelste jager, ijseenden, brandganzen en sneeuwgorzen. Na onze aanlanding met de dinghi op een eiland vloog onder luid geroep een sneeuwhoen op. De robben en beluga’s houden zich nog verborgen, heel sportief, totdat Chris en Else weer aan boord zullen zijn.

Dit en het vorige bericht kan ik met foto’s plaatsen dankzij de internetverbinding van Maarten, aan zijn bureau in een gerestaureerd oud mijnwerkershuisje. Vanwege de verstoring van allerlei gevoelige meetinstrumenten is er in dit dorpje geen wifi of ander draadloos netwerk. Komende anderhalve week hebben we geen internet meer en plaatsen we korte berichtjes en posities middels sms naar de website via de Iridium-satelliettelefoon. We verwachten 10 juli weer in Longyearbyen aan te meren.

By |June 30th, 2015|16 Comments
  • Walrussen B

Ny Ålesund

Na drie dagen Longyearbyen zijn Dick en ik verder naar het noorden gevaren. Chris bleef achter bij Else die wat extra tijd nodig heeft om te herstellen van een medisch onderzoek. We gaan er vanuit dat we elkaar weer ontmoeten in Ny Ålesund en met z’n viertjes de tocht kunnen vervolgen.
Met windje 2-3 uit het oosten zeilden we een dag en nacht met vol tuig en sinds lange tijd konden we de mooie blauwgroene gennaker weer bijzetten. Onderweg bij Poolepynten op het langgerekte eiland Prins Karlsforland, lag een flinke groep walrussen kriskras door elkaar te dutten. Verderop in de Fortlandsundet kamen we nog drie foeragerende walrussen tegen. Ze leven van schelpdieren die ze in ondiepe zandbodems zoeken.
Ny Ålesund is het meest noordelijke dorp van de wereld. Oorspronkelijk een mijnwerkersplaatsje heeft het vooral bekendheid gekregen door poolreizigers als Amundsen en Nobile. De kop van Amundsen saat in bons voor het huis waar hij woonde. De mast waaraan Nobile zijn zeppelin afmeerde staat hier nog steeds overeind.
Nu werken er circa honderdvijftig onderzoekers in Ny Ålesund van allerlei disciplines en nationaliteiten, waaronder ook bioloog Maarten Loonen die hier al jarenlang ieder zomer onderzoek doet naar brandganzen en Noordse sterns. Het was op een feestje van Maarten en Marion twintig maanden geleden dat zij vele prachtige verhalen over Spitsbergen vertelden en dat ik met enige bluf opperde om Maarten op te gaan zoeken met de Cachalot. En zo is het dus gekomen..

By |June 30th, 2015|1 Comment
  • Cachalot in haven B

Longyearbyen

Donderdagochtend om 05:45 afgemeerd naast twee Poolse jachten in Longyearbyen, hoofdstad(je) van Spitsbergen, oftewel Svalbard.
Doordat we nu weer een internetverbinding hebben kan ik tekst en foto’s bijwerken, ook van de vorige sms-berichten.

In de haven liggen een paar cruiseschepen waaronder de Nederlandse Plancius en Ortelius. Die Plancius was voorheen HS Tydeman, een ‘wit’ onderzoeksschip van de Koninklijke Marine waarop ik 38 jaar geleden de CANCAP-expeditie naar West-Afrika heb meegemaakt. Ben even aan boord gestapt; sweet old memories.
Longyearbyen lijkt wel wat op een western-stadje met zijn houten huizen langs een onverharde hoofdstraat. Met het groot-kaliber-geweer op de schouder en de kudu-hoed op m’n hoofd is het indianajonesgevoel maximaal.
Een geweer, een stokoude Mauser 30-06, en een seinpsitool moeten we de volgende etappe bij ons dragen om ijsberen op afstand te houden.

Nu vrijdagmiddag trekken we alle drie ons eigen plan. Lekker even op jezelf, ook al is de harmonie aan boord nog zo goed.
Anderhalf uur sjouwend langs een kabelbaan met roestige bakjes van een kolenmijn. Sneeuwgorzen en rendieren. Aan het eind van een hellend pad vind ik een spectaculair deurportaal dat uit de berg steekt. Dit is de ingang van de Global Seed Vault, een grote kunstmatig gemaakte grot in de permafrost waar miljoenen zaden van alle denkbare cultuurgewassen worden bewaard bij -18° Celsius. Hier wordt genetisch materiaal opgeslagen voor een denkbeeldig tijdperk nadat er een wereldramp heeft plaatsgevonden. Een soort Ark van Noach. Even onwerkelijk.

Komende ‘nacht’ komt Else invliegen, ons vierde bemanningslid voor de tocht langs de kust naar het ‘allerhoogste’ noorden.
Morgenvroeg hebben we ook een rendez-vous-ontbijt met Joop en Marian die een Svalbardtrip doen.

By |June 26th, 2015|7 Comments
  • Polish Research Station

Hornsund (SMS from 881622492838@msg.iridium.com)

In Hornsund langs Poolse basis voor lasklusje. Gastvrij onthaal. Nu op weg naar L.byen. Windstil grijs weer met iridiserend blauw drijfijs.

Update 26 juni:
Dat lasklusje betrof de afgebroken voetplaat van de pomp voor het koelwater. Zonder voetplaat geen V-snaaraandrijving van de pomp en dus geen koeling. Van onze ankerplaats in Gåshamna zijn we zes zeemijl naar de andere kant van fjord Hornsund gezeild, naar het Poolse onderzoeksstation dat hier sinds 1956 een basis heeft. De deur ging al voor ons open voordat we ervoor stonden. We zijn zeer gastvrij ontvangen. Chief mechanic Konrad heeft vervolgens met perfect laswerk de voetplaat aan de motorsteun gelast. Hij zou graag gaan werken op het Amundsen-Scott station midden op de Zuidpool. We hebben z’n CV meegekregen.
Rond het Poolse station lopen een paar rendieren en houdt een oude Husky ijsberenwacht. Aan de waterkant staan twee imposante amfibievoertuigen van Russische makelij.

By |June 24th, 2015|3 Comments
  • ijsbergje

Spitsbergen in zicht (SMS from 881622492838@msg.iridium.com)

By |June 23rd, 2015|0 Comments
  • Beereiland Herman

Bereneiland

21 juni, de langste dag brengen we door met een verkenning van Bereneiland.
In de baai waar we voor anker liggen vinden we de roestige restanten van een walvisstation, lieren om de walvissen de kant op te trekken, een grote stoomketel voor de aandrijving, traanketels en tientallen walvisbeenderen. Het landschap rond de baai bestaat uit glooiende hellingen met dikke mostapijten die abrupt eindigen in loodrechte steilwanden boven zee. Aan de noordzijde van Bereneiland bevindt zich een Noors meteorologisch station, die we later oproepen voor een goede weersverwachting (“de komende 10 dagen geen wind”). Hier aan de zuidoostzijde van het eiland struinen wij rond in prachtig ongerepte natuur. Bij een van de talloze meertjes staan we geboeid te kijken hoe honderden drieteenmeeuwen keer op keer van het water opstijgen, rondvliegen en weer neerstrijken. Boven op een heuvel bij onze baai vinden we een oud graf van een zeeman. We fantaseren dat het misschien wel een van van de mannen van Willem Baerends kan zijn, die in de zelfde baai als wij ankerden en aan land gingen, waarbij ze oog in oog kwamen te staan met een vreemde grote witte beer.

By |June 21st, 2015|1 Comment
  • humpback B

Bultruggen (SMS from 881622492838@msg.iridium.com)

Geankerd in Kvalrossbukta, Beereiland. Aanloop met gladde zee en zon. Onderweg 20 bultrug-walvissen met tig witsnuitdolfijnen. Magistraal.

Update 26 juni:
Dick ziet altijd als eerste dolfijnen en walvissen. Puur geluk denken Chris en ik nog steeds,maar de statistiek geeft ons geen gelijk.
Op weg naar Bereneiland zien we om drie uur ‘s nachts overal spuiters om ons heen. We blijken te midden van een kudde Bultruggen (Humpbackwhales) beland, die vergezeld wordt van een groet groep witsnuitdolfijnen. Het is drie uur in de ochtend, donkergrijs weer en motregen zodat de dieren zich moeilijk laten fotograferen, maar het spektakel is daarom niet minder indrukwekkend. Immens grote lichamen rijzen uit het water, soms zien we de spierwitte onderkant van een staartvin en het zebrapatroon van de geplooide keelzak. Ondertussen hebben we nauwelijks aandacht voor de dolfijnen die onder de boot en voor de boeg door het water klieven.

De aanloop naar Bereneiland is wonderschoon. Steile kliffen met duizenden zeekoeten, alken, papegaaiduikers, Noordse stormvogels en drieteenmeeuwen. De zon breekt door de wolken en we ankeren in Kvalrossbukta. Mijlen verderop ligt een Russisch vrachtschip voor anker, verder geen mens te bekennen. We pompen de dinghy op en gaan aan wal

By |June 20th, 2015|8 Comments

SMS from 881622492838@msg.iridium.com

Motorzeilend op weg naar Beereiland. Groepjes witsnuitdolfijnen schieten als torpedo’s door de golven. Wij ook.

By |June 19th, 2015|4 Comments
  • regenboog

Torsvåg

SMS tekst per satphone was blijkbaar niet doorgekomen. Typefoutje in het mailadres van het blog?

Update 26-6:
Torsvåg: Laatste stop voor de oversteek naar Bereneiland. Oude visfabriek met meisjes die kabeljauwen slachten die door door vissers in een bun worden gedumpt. Een permanente regenboog in de haven omdat op zee de zon schijnt en op land de regenwolken in de bergen blijven hangen.
Mooie begroeiing langs de kust met mossen en overal Zweedse Kornoelje dat ik alleen ken als ultra-zeldzaam plantje in de Zeijer Strubben. Op afstand roepende wulpen en honderden kwetterende Noordse sterns benadrukken de stilte.
Windstilte. s Ochtends gooien we de dieseltanks maximaal vol want voor de overtocht naar Bereneiland en Spitsbergen zullen we de motor hard nodig hebben.

By |June 17th, 2015|2 Comments
  • zus Mieke

Zus, klus en koning

Mijn oudste zus Mieke, die in Noorwegen woont, is speciaal naar Tromsø gevlogen om ons twee dagen op te zoeken. Heel gezellig en wat ze alleaal aan brouwsels bij zich had compenseert ruimschoots voor de aderlating bij de customs van Ålesund.

Vandaag hebben we gedrieën met de boot de oevers van de sund van Tromsø afgestruind voor wat scheepsmateriaal, om diesel te tanken en om wasjes te draaien op de camping. Verder allerlei kleine klusjes aan boord gedaan; de schootlieren draaien weer als tiereliers.

Al pizza-etend stapten vanavond nota bene pal voor onze neus koning Harald en koningin Sonja aan boord van het klassieke koninklijk schip Norge, rijk gepavoiseerd met een batterij marine-officieren en matrozen in het gelid. We hebben elkaar vriendelijk gegroet.

Dick en Chris vliegen dinsdag in voor de reis naar Spitsbergen (Else stapt in Spitsbergen op) en Erik-Jan neemt het vliegtuig naar huis. Woensdag kiezen we weer zee.
De weersverwachting voor de komende dagen is omgekeerd aan wat we hebben gehad. Rustig, droog weer met weinig wind, maar wel uit noordelijke richtingen. Wordt het dobberen en motorzeilend naar Spitsbergen? We zullen zien.

De bestelde router voor het mailen per satphone is reeds anderhalve week geleden op de bus gedaan maar moet volgens ‘track and trace’ nog steeds worden ingeklaard en komt waarschijnlijk dus niet op tijd. Beperkte SMS-satphone-berichtjes dus de komende dagen.. en al die walvisfoto’s plaatsen we dan maar later op het logblog…
HJJ

By |June 16th, 2015|5 Comments
  • Andenes

Andenes-Tromsø via de drop-off

Vrijdagochtend 5:15 aangemeerd in Tromsø. Mooie finale van de eerste etappe van de CAT2015.
Nu eerst bijslapen. Uitgebreid verslag volgt.

Bij deze:
Na aankomst in Andenes werden we ’s-ochtends vroeg gewekt doordat de vissersboot waaraan we vastlagen vertrok, waarna we verhaalden naar de kop van een drijvende steiger.
Een zeehond bleef de hele dag posten voor de visafslag. Het aanhouden van een willekeurige auto om te vragen naar de dichtstbijzijnde koffietent leidde tot een mooie sightseeing-tour van een zekere Inge-Johanna door Andenes en omgeving, onder meer naar de oudste (precambrische?) gesteenten van Scandinavié.
De volgende dag op de motor 15 zeemijl recht tegen de nog altijd harde wind naar het noordwesten gevaren. Zoals te zien als je inzoomt op de Google Earth kaart op de position-pagina, ligt de drop-off van het continentale plat naar de diepzee hier vlak voor de kust. Doordat het diepe water omhoog wordt gestuwd en mineralen naar het licht brengt, is de zee hier rijk aan vis en… walvissen. Vanuit Andenes worden whale-safari’s georganiseerd, waarbij vooral potvissen worden waargenomen. Mannelijke potvissen dan, want vrouwtjes verblijven alleen in warmere streken.
We hebben de 1000 m dieptelijn circa 40 zeemijlen naar het noordoosten afgezeild, maar helaas geen enkele spuiter of staartvin gezien. De zee was waarschijnlijk te ‘choppy’ om walvissen te kunnen ontdekken. Dat de whale-safariboten niet uitvoeren, was al geen goed voorteken.

Donderdagnacht om het eiland Senja gezeild, op de kluiver met wind en hagelbuien in de rug. De zon gaat op deze breedte en datum niet onder, maar door het overwegend donkergrijze wolkendek hebben we nog geen middernachtzon gezien.
’s Ochtends aangemeerd in Tromsø op een prachtige plekje in het centrum van deze leuke stad.

Vandaag, zaterdag, werd hier een soort HT gehouden, de Havn-Tromsø roeisloepenrace. Een twintigtal ludiek uitgedoste roeiteams roeiden om beurten in twee sloepen de respectabele afstand van maar liefst 300 meter!

Bij toeval kwamen we vanmiddag terecht in een prachtige klassieke filmzaal, verscholen achter een trendy café, Verdensteatret, waar net een documentaire met paneldiscussie begon over oliewinning en klimaatverandering. Veel religieus geïnspireerd moralisme over Moeder Aarde maar toch ook een prima no-nonsense verhaal van Kim Holmén, internationaal directeur van het vermaarde Norwegian Polar Institute.

Dank allemaal voor jullie enthousiaste reacties. Hartstikke leuk om te lezen.

By |June 12th, 2015|11 Comments
  • Cod
  • DCIM100GOPROGOPR0103.

Andenes

Afgemeerd in Andenes aan een vissersboot.
Gisteren en vandaag door een nauwe sund (zeestraat) met prachtige steilwanden naar de noordkant van de Lofoten en Vesterålen gezeild. De steile bergen in dit grijze weer vormen prachtige maartentoonderlandschappen. Onderweg verscheidene zeearenden gezien en vette kabeljauwen gevangen.
Hadden we gisteren tussen de slagregens nog een enkel zonnestraaltje, vandaag was het echt hondenweer, maar de wind hadden we tenminste in de rug.
Alle vissersboten liggen hier in de haven vanwege het weer. Ook wij blijven hier een dagje.

We hebben nog geen WIFI uit de lucht kunnen plukken, en dit bericht is geplaatst middels een 3G verbinding via de mobiel. Foto’s worden daarom later toegevoegd. (Inmiddels gedaan; 10/6 11:30)

By |June 9th, 2015|5 Comments
  • DSC_0005

Erik-Jan

Slingers en tompoezen voor jarige Erik-Jan vanochtend. Het recept voor de tompoezen blijft bewaard want er volgen nog drie CAT-verjaardagen.

Vanochtend met zon en een stevige bries, nog altijd uit het noorden, aan de wind van Reine naar Svolvaer gezeild, de hoofdstad (what’s in a name) van de Lofoten. Naar gelang de dag verstreek nam de wind gestaag toe. Toen de golven door het gangboord spoelden, ietwat aan de late kant het eerste rif in het grootzeil gezet en niet veel later het tweede. Onderweg heeft Erik-Jan met de sextant onze geografische breedte bepaald. Scheelde maar enkele mijlen met de GPS-positie…

We liggen hier in Svolvaer naast de Noorderkroon, een bekende charter-zeilboot die dikwijls naar Spitsbergen reist, maar we zien niemand aan boord.
Vanavond uit eten. Erik-Jan trakteert.

By |June 7th, 2015|4 Comments
  • DSC_0012

Reine

Voor spitse bergen met ijs hoeven we niet verder naar het noorden. Voor de walvissen en dolfijnen wel, want die hebben we hier nog niet gezien.
In vijf uur hebben we op de motor pal tegen de noordenwind van Vearøy naar het eiland Moskenesøy gevaren. De straat tussen beide eilanden is bekend vanwege de legendarische Maelstrom, een reusachtige draaikolk die schepen de diepte in sleurt, zoals beschreven door Jules Verne en Edgar Alan Poe. We hebben er niets van gemerkt, maar met het groter wordende tijverschil naarmate we noordelijker raken ervaren we de toenemende stroomsterktes.
Onderweg hebben we een kwartiertje gedobberd boven een ‘seamount’ en vier pollakjes gevangen en deze klaargestoomd in de oven, geheel conform de uitgebreide foeragelijst van Else: ‘zelf vissen vangen’.
We liggen nu in Reine, een prachtig tussen de steile rotswanden gelegen plaatsje met begroeide daken en overal rekken met stokvis die te drogen hangt. Voor het eerst zien we andere zeiljachten: drie flotille-boten uit Tromsø met een Duits gezelschap.
Het was vandaag kristalhelder poolweer. Lekkere droge kou met de warmtestraling van de zon voelbaar in je gezicht. Volgens de grib-bestanden gaat de wind weer krimpen naar het westen, komt er  regen, maar krijgen we we morgen wel de wind ruim in de rug.

Dank allemaal voor jullie hartverwarmende comments, mails en  support. Leuk om te weten dat we op de zeemijl worden gevolgd.

By |June 6th, 2015|1 Comment
  • IMG_2936

Lofoten

Donderdagochtend 4 juni hebben we om 08:00 de trossen los gegooid om in een keer naar de Lofoten te zeilen. Met nog altijd grauw, nat en koud weer, maar met de wind in de goede hoek zeilden we eerst nog een dag tussen de vaste wal en de eilanden Leka, Vega, Donna en Tomma. Onderweg passeerden we Torghatten, het gat in de hoed, een beroemde berg vanwege de opening er midden doorheen (35 x 20 m en 160 m diep). Volgens de geoloog a/b is het een ‘uitgeërodeerde breukzone van myloniet’. Waarvan akte.

Na de passage van Tomma koersten we al motorsailend 20 Nm door de skerrie-kust tegen de noordwester naar open zee om de oversteek door de Vestfjorden te maken. Vrijdagmiddag passeerden we de poolcirkel en doemden de zuidelijke rotsformaties van de Lofoten aan de horizon op. Tegelijk brak voor het eerst het gesloten wolkendek open. Om tien uur ‘s-avonds vastgemaakt aan een drijvende steiger in Vaerøy. Een lift gekregen naar het enige café van dit eiland en sterke verhalen uitgewisseld met knoestig, vriendelijk vissersvolk.

Zaterdagochtend. De wind is gedraaid, de zon schijnt en een zwarte zeekoet zwemt rond de boot. Op naar Reine op het eiland Moskenesöy.

By |June 6th, 2015|4 Comments
  • IMG_1747

Rørvik

Vandaag zijn we naar Rørvik gezeild met halve wind uit het noordwesten die in de middag opliep tot 6 Beaufort. Ongereefd en voltuig (kluiver, stagfok, grootzeil en bezaan) spoten we met 7 knoop over de golven. Nou ja, eigenlijk juist heel weinig golven voor deze wind, omdat de golven gebroken worden door de baaierd aan rotseilandjes en kliffen (skerries). Een prachtige zeildag, ondank het zwaarbewolkte weer met een aantal ongemeen felle en koude regenbuien.
Nu liggen we in de haven van Rørvik, een klein vissersplaatsje aan een zeestraat tussen het eiland Vikten en de vaste wal. Kittiwakes (drieteenmeeuwen) nestelen op de schuine daken van een paar oude pakhuizen. Behalve een museum in een spectaculair vormgegeven gebouw, is hier verder weinig te bleven. Als je naar het centrum vraagt, verwijzen je naar het benzinestation..

By |June 3rd, 2015|0 Comments
  • IMG_1745

Harde wind

Het zat wat tegen met de ICT aan boord van de Cachalot, maar nu hebben we de router voor externe wifi aan de praat gekregen en dus zit ik hier aan boord met mijn laptop ingelogd op de site. De wind giert door het wand en de boot ligt te schudden tegen de kade.

Zondag zijn we vertrokken uit Ålesund en vervolgens hebben we drie dagetappes van 50-60 Nm afgelegd. De laatste twee dagen vanaf Kristiansund hebben we gezeild met stormwind in de rug. De zeilen gereefd en om beurten twee uur met de hand aan het sturen, want de stuurautomaat weet niet goed raad met de rollers die van achteren inkomen en het schip dwars willen zetten. Door het grillige weer met windvlagen van kracht 8 blijven we voorlopig langs de kust tussen de duizenden riffen en eilanden door omhoog scharrelen. Zodra de kans zich voordoet kiezen we open zee om in een keer door te steken naar de Lofoten, maar gezien de weersvooruitzichten zit dat er nog niet in.

Gisteren en vandaag vlogen er twee zeearenden over de Cachalot. Verder hebben we gedurende al die dagen op zee nog maar een keer een zeezoogdier gezien, een rug met vin achterop van ‘mogelijk’ een dwergvinvis.

We liggen nu in een klein haventje, Bessaker, met het café naast de steiger. Konden nog net voor sluitingstijd (20:00 uur!) een maaltijd met schelvisburgers en een heerlijke pint naar binnen werken.
Goed leven hier.

By |June 2nd, 2015|2 Comments
  • IMG_1733

Ålesund

Bericht vanuit de bibliotheek van Ålesund want internet aan boord is nog steeds problematisch.
Dank Roelf voor je hersteloperaties voor deze website. Mooi dat je de SMS-berichtjes, die ik per satphone mailde naar deze site maar niet aankwamen, alsnog hebt geplaatst.

Na de kater direct na binnenkomst in Ålesund waarbij de boot door douane en drugshond ondersteboven werd gekeerd en we een paar flesjes van de drankvoorraad kwijtraakten, doordat ik deze vergeten was aan te geven, hebben we enkele kleine reparaties uitgevoerd en schoonschip gemaakt. Klaar voor de volgende etappe met goede zin.

Ålesund is een prachtig en Jugendstil-stadje (zoek maar op wikipedia) en we liggen op een prachtig plekje midden in het centrum. Morgen, zondag, gaan we na twee rustdagen weer verder naar het noorden. De afstanden de komende dagen zullen wel beperkt blijven want er wordt stormweer voorspeld voor maandag en met name voor woensdag wordt er zelfs windkracht 9 verwacht. We kiezen voorlopig dus niet voor open zee maar kruipen tussen vaste wal en de eilanden door omhoog. Het is hier de koudste meimaand in  36 jaar en ik begrijp van de weerkaarten dat het in Nederland ook meer herfst is dan voorjaar. We zetten onze kaarten dan maar in op juni.

Bijgaand een paar foto’s van de eerste etappe Lauwersoog-Ålesund.

By |May 30th, 2015|3 Comments

SMS from 881622492838@msg.iridium.com

We ronden Statt. Wind Z, regen. Nog geen land gezien. Wel een fel gevecht van een skua en eem meeuw om een haring. De haring won.

By |May 27th, 2015|1 Comment

SMS from 881622492838@msg.iridium.com

De 60 graden gepasseerd. Door NW-wind blijven we uit lagerwal. Eerste haven wordt wrschlk Alesund. Donderdag? Zijn al goed ingeslingerd.

By |May 26th, 2015|1 Comment

SMS from 881622492838@msg.iridium.com

Over berg en dal beuken we tegen NW5 pal noord. Stavanger slaan we over. Op naar kaap Statt. Schip en mannen ok.

By |May 25th, 2015|0 Comments

SMS from 881622492838@msg.iridium.com

Oversteek naar Noorwegen gaat prima. Weer erg veranderlijk. Noordse Stormvogels. Heerlijk draadjesvlees!

By |May 24th, 2015|5 Comments

SMS from 881622492838@msg.iridium.com

We zijn op weg, laverend tegen de noordenwind. Zeilen west om later bij krimpende wind omhoog te steken. Dank allemaal voor jullie support. HJJ (per sms)

By |May 23rd, 2015|0 Comments

SMS from 881622492838@msg.iridium.com

Vandaag de start van de CAT2015. mail per sms

By |May 22nd, 2015|0 Comments

Vertrek op vrijdag 22 mei

Dank voor jullie comments. Enkelen dachten dat we al ver op zee zaten, maar nee, sorry voor de verwarring, de website was nog in de try-outfase.
Aanstaande vrijdag 22 mei, geheel volgens reisschema gooien Erik-Jan en ik de trossen los in Lauwersoog en gaan we op pad voor de eerste lange etappe naar Tromsø, waar we half juni willen aanmeren.

Nog drie dagen voor de laatste voorbereidingen, zoals het aansluiten van de router voor de nieuwe wifi-antenne boven in de hoofdmast, Eprib monteren naast de kajuit-ingang, navigatieverlichting controleren, lifelines monteren, nieuwe Nasa Navtex Clipper plaatsen omdat de oude plotseling kuren vertoonde, en zo staan er nog een tiental klusjes op de to-do-list.

Vervelend is dat het mij nog steeds niet lukt om te mailen met de satelliettelefoon aangesloten op een Macbook. Het MailaSail-account werkt (zodra er een internetverbinding is vliegen de testmails in cyberspace), de Iridium satphone werkt ook want ik zie een datastroom uit- en ingaan, maar de combinatie werkt nog niet. Mailen per satphone is de methode om dagelijks de website te voorzien van actuele posities en korte verslagen, maar is vooral van belang om per mail weerberichten op te vragen (grib files, synoptic weathercharts, ice charts). Een safety-issue met hoge prioriteit en urgentie, dus snel opweg naar de Iridium-profi’s.

Wanneer we dagelijks het CAT2015-logboek als ‘logblog’ op deze site zetten, is het hartstikke leuk om daarop reacties te krijgen. Om je ‘comment’ ook op deze website te zien, moet de ‘administrator’ die ‘approven’, wat niet lukt als diezelfde ‘administrator’op zee zit met marginaal internet. Heb dus geduld, maar tegelijk kijkt Noordvaarder-Roelf met ons mee als administrator-aan-wal en helpt hij deze website gangbaar te houden. Dank daarvoor Roelf.

De CAT2015-crew is een vriendenclub met wortels in roeiteam Noordvaarder en biologenduikclub Calamari.
Afgelopen weekend was fantastisch. Onze vrouwen, dochters en partners, hebben dit jaar de Harlingen-Terschelling race geroeid in onze whaler Noordvaarder; 36 kilometer in 3 uur en 35 minuten, een megaprestatie.

By |May 18th, 2015|5 Comments
  • 150418 Rode Ton Westgat

Proefvaart CAT-crew

Zaterdag 18 april is zeilschip Cachalot voor de eerste maal dit jaar weer onderzeil gegaan. Een proeftochtje met de CAT-crew, van Lauwersoog naar de Verkenner van het Westgat en weer retour. Prachtig zeilweer, zon en wind.
Acht man aan boord: ondergetekende (Herman), Erik-Jan, Dick, Chris, Erik, Koen, Rosko en Robin. CAT-woman Else was er niet bij, want aan het trainen voor de Harlingen-Terschelling roeisloepenrace op 15 mei. In plaats van haar was Robin mee, dochter van Chris.

De crew heeft vertrouwen in het schip en ontzettend veel zin in de expeditie. Maar ook weet iedereen dat de reis met een beoogde gemiddelde dagafstand van 55 zeemijlen (100 km) een ambitieuze doelstelling kent, waarin weinig rek zit voor het opvangen van tegenslagen.

De techniek aan boord is met alle elektronica kwetsbaar, maar meestal niet onmisbaar. Om een voorbeeld te geven, er zitten twaalf vaste antennes aan boord, voor GPS (3x), VHF, AIS, Radar, SBB, FM/AM, Iridium, Wifi, Navtex, en Epirb, maar als die er allemaal mee ophouden is er nog steeds geen man overboord. Met een hand-GPSje en een papieren zeekaart komen we ook een eind. Anders is dat voor de motor en de tuigage, de beide werkpaarden die PK’s moeten blijven leveren. Zij moeten drie maanden lang in goede conditie blijven, ..net als wij.

En dan is er de onvoorspelbaarheid van het weer. We varen op wat we voorgeschoteld krijgen, stilliggen en geduldig afwachten bij stormweer of aanhoudende tegenwind, maar dag en nacht doorvaren en zeemijlen maken, wanneer de wind ons voortstuwt in de goede richting.

Tijdens de Cachalot Arctic Tour zijn er twee bemanningswisselingen gepland, op 16-17 juni in Tromsø (Noord-Noorwegen) en op 26-27 juli in Seydisfjordur (Oostkust IJsland).
Om deze rendez-vous te halen hebben we enige ruggensteun nodig: Fair Winds.

HJJ

 

By |April 20th, 2015|0 Comments